Met grote interesse het artikel “De schepping, WREED” gelezen. Het gedeelte: “Ik geloof wel in een bron van alle bestaan, maar dat overstijgt religie. God wordt erg geromantiseerd, God zou liefde zijn. Maar ik ben niet gelukkig met zijn schepping. Er zitten kanten aan …. Oorlog, lijden, pijn, ruzie, ellende, ziekte.” heeft mij in het bijzonder aangesproken.
Mijn eigen intentie is, indien ik na mijn dood in een hemel terecht zou komen (hetgeen ik niet geloof), om voordat ik die hemel binnenga ik een indringend gesprek met God zou willen hebben. Er bestaat zoveel onrecht in deze wereld, die Hij zou toestaan. En ik kan nooit begrijpen waarom Hij een vliegtuig dat op het punt staat te crashen niet kan behoeden en dat er daarna voor de overledenen wordt gebeden.
Er wordt in het artikel geschreven over uw ziekte en over een jonge vader die nog maar een paar weken te leven heeft. Zelf ben ik 21 jaar gehuwd geweest en we hebben vier kinderen gekregen, waarvan één zoon kort na zijn geboorte is overleden en een dochter die vijf jaar later is geboren komt met ernstige lichamelijke afwijkingen ter wereld. De vraag rees: “Waarom overkomt ons dit?” Net als u hebben wij ook gezegd: “Ik heb niets verziekt dat dit rechtvaardigt, c.q. dat wij ergens voor gestraft dienen te worden.” God is liefde …..; mijn gevoelen kon zich daar ook niet mee verenigen, tenzij God in mensen tot uitdrukking komt. Dan kan ik wel volmondig zeggen, dat God ons enorm heeft ondersteund. Vele vrienden en kennissen hebben ons door deze diep ingrijpende gebeurtenissen gedragen.

Zelf heb ik ook het nodige door moeten maken van een hersenbloeding op 31-jarige leeftijd tot het - na zeven jaar worstelen met mezelf – moeten toegeven dat ik sterke homoseksuele gevoelens had (en nog heb). Nadat ik dit op 43-jarige leeftijd bekend heb gemaakt aan mijn ex, de kinderen (die toen 16, 6 en 3 waren), vrienden en kennissen, ben ik nog 10 maanden thuisgebleven en in 1997 heb ik mijn huidige partner leren kennen en ben in mei a.s. 4 jaar met hem gehuwd. Ook gedurende dit proces heb ik regelmatig gedacht, dat als God bestaat, waarom heeft hij de schepping dan zo ingewikkeld in elkaar gezet, dat de mens daar regelmatig van overstuur raakt?

Dat u de Scheppersunie hebt opgericht is lovenswaardig en ik heb me als lid aangemeld. Uw uitspraak t.a.v. opstandig, m.n. “Je bent je eigen baas! Wacht niet op anderen. Ga op naar een nieuwe avontuurlijke realiteit.”, zou op mijn lijf geschreven kunnen zijn.
Het gegeven, dat “de Scheppersunie de belangen van de scheppende mens behartigt en een kader creëert waarbinnen de scheppende mens zich kan onderhouden, verbinden en samenwerken met collegae-scheppers, alsmede dat de Scheppersunie alles in het werk zet om met de schepper in gesprek te geraken over onze ervaringen met zijn schepping en te bezien hoe wij samen met hem de situatie kunnen verbeteren”, spreekt geheel tot mijn verbeelding.

Echter: er bestaat al een groepering (waarvan ik vanaf mijn geboorte deel uit maak), die de mens ook ziet als de zelfbepalende in zijn eigen leven. Dit is Het Apostolisch Genootschap (http://www.apgen.nl/).
Het AG schrijft op haar website o.a.: “We willen God, de universele kracht die in ontelbare vormen tot uiting komt, in de eerste plaats in mensen zelf zoeken.”
En verder: “Hoe gaan we om met ons leven? Welke vrijheid heeft de mens? Wie behoort de aarde? Ons godsbeeld geeft ons geen concrete antwoorden maar wel houvast om onze eigen verantwoordelijkheid te zien. Overigens beweren we als genootschap niet de absolute waarheid te bezitten. We hechten aan onze waardevolle geloofscultuur maar zien deze niet als de enig mogelijke.”
Laatste citaat: “Dit vraagt mensen die – heel praktisch – dicht bij elkaar willen staan. Om samen het leven te leven, te troosten en te bemoedigen in de wereld waarin we leven. We willen elkaar inspireren. Waartoe? Om ons leven zo zinvol mogelijk te besteden. Wat we zinvol vinden? Werken aan vrede, aan eerlijke, mooie en open verhoudingen, aan respect voor elkaar, aan verdraagzaamheid, aan het bouwen van een menswaardige wereld voor iedereen.”

Het bouwen aan een menswaardige wereld is een groot goed en legt veel verantwoordelijk-heid op ieders schouder.
Eén van de lidmaten van Het AG schreef onlangs: “Het in liefde willen werken aan een wereldwaardige mens (dus jijzelf)” en proberen samenlevingswaardig te zijn (dus geschikt voor de samenleving, geschikt voor de wereld).” Dat is een nog grotere opdracht voor de mens en dan pas kan God als Liefdemacht zichtbaar in mensen zijn.

Onderstaand heb ik een aantal liederen weergegeven, die binnen Het Apostolisch Genootschap worden gezongen. Dit schrijven is absoluut niet bedoeld om reclame voor Het Apostolisch Genootschap te maken. Toch denk ik dat het gedachtegoed van de Scheppersunie en Het AG goed bij elkaar aansluiten, zij het dat Het AG zich niet ziet als een vakbond voor mensen met de Schepper als opponent. Het idee van de Scheppersunie is dan ook zeer origineel en ik blijf lid om de ontwikkelingen mede gestalte te geven.

O, wond’re God

O, wond’re God, Wiens Majesteit geen mens kan peilen,
wiens diepste Wezen onze geest slechts vluchtig kust.
Doch: hoe wankelbaar, hoe teer de mens ook moge wezen,
het leven dat hem drijft en leidt verschaft hem immer kracht
om zelf te scheppen en een vredesrijk te bouwen
veel schoner en veel grootser dan hij zelf ooit had gedacht.

Eeuwige schepping

‘k Ervaar de verwond’ring en de ontroering
over de wereld, het groots firmament,
over de soorten, de vormen en kleuren
van vogels en vlinders en al wat ik ken.

‘k Zie ook mezelf en m’n innerlijk leven,
de hoogten en diepten in heftig contrast,
en weet dat de mens met z’n vele facetten
in ’t eeuwig proces van bewustwording past.

En de verwond’ring en de ontroering
spreken van scheppende liefde een taal.
Alles, ja alles rondom en ook in mij
is deel van het eeuwige scheppingsverhaal.

Vredesperspectief

’t Verlangen naar de wereldvrede,
naar evenwicht en harmonie,
ligt in de diepte van het menszijn,
het spreekt wanneer ik chaos zie.

Het spreekt als ik in veler ogen
de noden van de wereld lees,
maar ook nog hoop, geloof en liefde
als tegenwicht voor pijn en vrees.

Ze komen voort uit het vertrouwen
in God, de creatieve kracht,
die al wat is, ook alle mensen
met hun cultuur, heeft voortgebracht.

Van welke kleur, van welke afkomst,
in de oergrond zijn ze allen één.
Wie dat ontdekt heeft, die zal bouwen
aan ’t huis van vrede, steen voor steen.

De Onzienlijke zichtbaar

De mens is de tijd in het eeuwige nu,
een punt in het geest’lijk heelal,
waarin de Onzienlijke Zichtbare wordt,
in volheid ontplooien zich zal.
De mens is orgaan van de scheppende God,
een cel in het eeuw’ge bestek,
de plaats waar Gods liefde zich manifesteert,
zijn schoonste en hoogste vertrek.

O God, nu ik iets van de scheppende kracht
van het wondere leven doorvoel,
ontwaakt in m’n ziel een onzegbare drang
te leven voor ’t eeuwige doel.

Ik geef onweerstaanbaar gehoor aan die drang,
vervuld van een goddelijk licht.
M’n leven maakt deel uit van ’t grote geheel
en is steeds op het hier en nu gericht.

Scheppend denken

Als er ruimte in mijn denken komt,
wordt alles anders,
’t krijgt nieuwe kleur en vorm.
‘k Zie onvermoede verten
en wat eens een dorre vlakte leek,
blijkt vruchtbare grond.

Als er ruimte in mijn denken is,
leef ik ook anders,
zie ik de schoonheid van de mens,
wordt liefde onbegrensd.
Dan voel ik mij met m’n oorsprong één,
omdat ik scheppend bezig ben.

Liefdes gouden draad

Een koninkrijk ligt diep in ons verzonken,
een erfenis die elk van ons beheert,
een schat die door wie waren is verschonken,
opdat in ons de liefde wederkeert.

Zolang de schepping zich nog wil voltooien,
zolang in ons het hoogste wordt geëerd,
wil zich in ons die erfenis ontplooien,
opdat steeds weer de liefde wederkeert.

Eeuwige liefde

Er is een liefde die eeuwig is,
vrij van persoonlijk gewin.
Zij vloeit uit het scheppende leven voort,
manifesteert zich daarin.
Zij straalt uit het oog van de mens die beseft,
dat liefde hem uit z’n beperktheid verheft;
en die in zichzelf de geheim’nis ervaart,
dat eeuwige liefde steeds liefde baart.