Afgelopen donderdag was ik op de open dag van Aventurijn.Een school die ik al meer dan 10 jaar volg, een school waarvan ik gewild had dat mijn kinderen er naar toe hadden gekund, een school die werkt volgens oa de principes van Rebeca en Mauricio Wild, Sudburry Valley school, A.S.Neill, Montessori, Steiner, Reggio Emilia, Gardner en vele anderen. Een school waar onderwijs wordt gegeven op een manier waarop in mijn beleving onderwijs bedoeld is: gericht op het kind. Gericht op talent en passie. Een school waar het kind gehoord wordt, gezien wordt, gerespecteerd wordt op een manier die Nederlanders vaak bang en onzeker maakt: leren ze wel genoeg? Is het allemaal niet veel te vrij? Nou ja, de bezwaren kennen we wel.

De school ligt in Loenen en toen we er aankwamen, zag ik voor het eerst waarvan ik altijd heb gedroomd: lokalen met uitelkaar liggende pc's, (opengeschroefd om te ontdekken wat daar allemaal in zit). pc's werkend op een rijtje, bouwwerken, Vrije Schoolachtige taferelen, veel natuurlijke materialen, 3 potjes rijst, heel grappig in water, had ik niet eerder gezien (voor mensen die dit niets zegt: het waanzinnige rijstexperiment werd hier uitgevoerd, schrijf ik nog wel eens over) (trouwens een van de vele initiatieven van Frank Bruining), maar goed, boeken, lappen, bouwmateriaal en een tuin... een tuin om van te dromen: tuintjes, hutten, plekjes, bomen: het was helemaal zoals ik ooit een ideale school beschreven heb.

Het was er een drukte van belang: overal liepen mensen, groot en klein nog van alles neer te zetten want wij waren in tegenstelling tot onze gewoonte een keer vroeg. Buiten liep een jongen te slepen met een echte eenden-moter (2 chevaux): ze hadden er twee: een met een goed chassis, een met een goeie motor: gingen ze een goeie eend van bouwen. Er was een meisje dat stond kruiden te snijden. Ik vroeg haar ernaar: barbarakruid, daslook en eentje ben ik vergeten. Maar wauw... kinderen die daslook en barbarakruid kennen,,,, uit haar eigen tuintje ook nog. Er  was een hut gebouwd met takken en lappen, helemaal rond als een yurt en daarvoor lag een soort van mes: zelf gesmeed. In de zandbak stond een waterpomp, waar kinderen grondwater mee op konden pompen, zoals wij vroeger ons water in de keuken hadden, nou ja: een school waar kinderen op de meest uiteenlopende manieren worden uitgenodigd en uitgedaagd hun nieuwsgierigheid te gaan (be)leven, het leven te gaan  meemaken.

En dat is volgens mij onderwijs zoals het hoort. Elk kind wil leren. Elk kind wil op zijn of haar manier de wereld leren kennen. En als je die unieke manier durft te zien, durft te vertrouwen op het lerend vermogen van mensenkinderen, kun je elk kind op zijn/haar eigen manier onderwijs aanbieden dat het nodig heeft.

Er is zoveel gaande in de wereld. De complete gevestigde orde in het Westen wankelt. Er is een roep, een schreeuw om allerlei nieuwe initiatieven: dit is er een van en maar weinig mensen weten het. Aventurijn verdient aandacht, op een veel grotere schaal dan ze tot nu toe heeft gekregen. Daar wordt onderwijs verzorgd waar we naar toe gaan. Los van gevestigde orde, uitgaand van individuele wensen en talenten. Vertrouwend op onze aangeleerde menselijke nieuwsgierigheid. In warmte begeleid, gestuurd, geleid en losgelaten. Zoek, onderzoek, vindt uit, ontdek, speel.....Ga eens kijken bij Aventurijn!

O ja, en de open dag was geweldig. Willem de Ridder, de Grote man van  de Spiegelogie-fanclubs was er en hield een warme boeiende lezing, er was een Durf te vragen sessie waar mensen verrast wereden door het effect daarvan onder de bezielende leiding van Juul Martin, er was muziek, er waren kampvuurtjes, er was biologisch eten en drinken, er waren kraampjes: het was een feestelijke knusse dag.