Er was eens een tak. Een mooie forse tak aan een prachtige appelboom. Deze tak was zelfs zo stevig dat iemand er een schommel aan had gehangen. De hele zomer hadden kinderen heen en weer geschommeld in de schommel. De tak zelf had de hele zomer door druk gewerkt. Grote appels, kleine appels, sappig appels, alle soorten appels had hij gemaakt.

Maar nu was het herfst. De appels waren geplukt, sommige appels waren in de appeltaart terechtgekomen, andere appels in de appelmoes, er was zelfs 1 appel in de geschiedenisboeken gekomen. Je kent hem wel, de appel van Wilhelm. Maar de meeste appeltjes waren uiteindelijk toch met de hand opgegeten: tot op het klokhuis en daarna hup in de biobak terecht gekomen.

En daar hing de tak dan. Het was te koud om nog appeltjes te maken en de tak werd ook al wat stijfjes, waarschijnlijk de ouderdom. Het werd kouder en kouder, de winter kwam eraan. Zelfs de schommel die nog voor enige beweging zorgde was vorige week weggehaald.

Het begon harder te waaien en her en der braken er takken af. De tak moest er niet aan denken om af te breken, dan zou het gedaan zijn, af, over. Waardeloos oud hout, misschien nog nuttig voor in de haard, maar dat was het dan. Nee, deze tak wilde nog wat betekenen, appeltjes maken!

De eerste sneeuw kwam eraan. De tak voelde de kou in zijn haarvaten doordringen, de kou leek indringender dan ooit, hij had een bang voorgevoel, maar drukte zijn gevoel weg. Hij was nog niet klaar, er was nog zoveel te doen. De wind zou hem toch niet meenemen? Hij rilde bij de gedachte om weerloos en nutteloos op de grond te vallen. Hij hield zich zo goed mogelijk aan de boom vast.

Op een dag sneeuwde en waaide het zo vreselijk hard dat de hele appelboom heen en weer ging. De tak hield zich verbeten vast, hij moest en zou dit overleven. Hij deed zijn best om alle gedachten over afbreken uit zijn bast te zetten. Maar juist toen hij dacht dat hij veilig was en de wind overgewaaid was kwam er een ontzettend grote windvlaag en wooooshh in een keer brak de tak af en met een grote kraak viel de tak naar beneden ...

Ploink ... op de grond.

Beduusd van de val lag de tak op de grond. Hij keek om zich heen. Bladeren, nootjes en een heleboel sneeuw, hij lag er midden in. Wat nu? Was dit het dan?

De tak rilde en merkte dat hij bewoog. Was dat de wind? Of was hij hetzelf? Hij probeerde zich uit te rekken, en ... het lukte! Hij bewoog! Een siddering ging door de tak. Misschien kon hij .... Voorzichtig stond de tak op en zette behoedzaam een stap in de diepe sneeuw. En nog een ... en nog een. En zo wandelde de tak nog iewat onzeker en schuchter de witte wonderwereld in.

Misschien was het zijn tijd toch nog niet, of misschien ... juist wel.

De tijd keek toe en liet de wandelende tak zijn gang gaan.
Het was sowieso de tijd voor wat nieuws .